De suggesties op deze pagina gelden niet voor iedereen: alleen u weet wat goed voor u is.
Sommige mensen willen absoluut niet weten wat er met hen is gebeurd en willen ook geen andere patiënten ontmoeten. Anderen willen zich juist heel snel in hun dagboek verdiepen en “IC-lotgenoten” ontmoeten. Weer anderen hebben daar tijd voor nodig, soms jaren. Iedereen moet zelf ontdekken wat het beste bij hem of haar past om de bladzijde om te slaan en verder te gaan.
Na de IC zijn er veel redenen waarom u zich kwetsbaar en angstig kunt voelen:
Het verhaal van Jean-YvesDe intensiteit van het tweede leven
Het is heel gewoon om na een IC-opname angst en zorgen te voelen. Met de tijd zult u deze emoties beetje bij beetje te boven komen, maar misschien vindt u bepaalde activiteiten nuttig om u in het dagelijks leven beter te voelen.
De terugkeer naar een zelfstandig leven en de confrontatie met de wereld buiten het ziekenhuis kan soms beangstigend zijn. Het kan helpen om mensen uit uw omgeving te vragen u te begeleiden bij al die nieuwe “eerste keren”:
Omgaan met de mentale belasting In het begin kan het moeilijk zijn om uw dagen te organiseren: u vergeet misschien afspraken of het lukt niet meer om overal aan te denken zoals vroeger. Post-its, een agenda en een notitieboekje kunnen dan heel waardevol zijn. Laat de mensen met wie u te maken hebt gerust weten hoe het zit en vraag hen om hulp: vraag bijvoorbeeld om een herinnering een paar uur voor een medische afspraak.
De weg vinden, ook thuis Het kan zijn dat u na uw thuiskomst moeite hebt om uw spullen terug te vinden of om te onthouden waar ze liggen. Misschien moet u ook de plek van uw spullen aanpassen aan wat u in uw toestand na de IC kunt bereiken.
Huishoudelijke apparaten weer gebruiken Uw hersenen hebben misschien een schifting gemaakt tussen wat belangrijk is en wat bijzaak is... Misschien staat u even met een black-out voor de wasmachine... Met de vele handleidingen op internet komt u daar zeker uit, maar het kan ook fijn zijn als een naaste u nog eens uitlegt hoe uw apparaten werken.
De deur uit gaan Vooral voor wie in de stad woont, kan het de eerste keren moeilijk zijn om weer de straat op te gaan of over te steken. Uw naasten denken daar niet altijd aan, en misschien had u het zelf ook niet verwacht. Neem gerust uw tijd en vraag of iemand met u meegaat. Houd ook rekening met de voorbereidingstijd: de spullen die u moet meenemen, maar ook de tijd die u nodig hebt om u mentaal klaar te voelen.
Terug in de stad De stad, met haar lawaai, verkeer, hoge tempo en de vele dingen waar u op moet letten (auto's, verkeerslichten, evenementen enz.), kan in één keer moeilijk te verwerken zijn. Probeer de eerste keren zo mogelijk rustig op te bouwen: een heel kort uitstapje, samen met iemand die u vertrouwt.
Het openbaar vervoer Alleen de bus of de metro nemen betekent ver van huis gaan en zelf moeten overstappen van de ene lijn op de andere. Zelfs een doorgewinterde stedeling kan dat eng vinden na lange weken op de IC en met een wat wankel zelfvertrouwen. Sommige patiënten vinden het prettig om met een naaste af te spreken op de plek waar ze moeten overstappen, zodat ze gerustgesteld zijn.
Boodschappen doen Terug in een grote supermarkt kan een beetje ontregelend zijn: het felle licht, de achtergrondmuziek, de omroepberichten, de vele gangpaden waarin je verdwaalt. Dat kan allemaal verwarrend, vermoeiend en heftig zijn. Misschien is het de eerste keren makkelijker om te beginnen met kleinere winkels, op menselijke maat?
Autorijden Ook al was u vóór uw IC-opname een ervaren chauffeur, het is mogelijk dat het idee om weer te gaan rijden u wat onzeker maakt. Afhankelijk van eventuele cognitieve gevolgen, of gewoon de snelle vermoeidheid na de IC, is het waarschijnlijk verstandig om uw tijd te nemen, de eerste keren niet alleen te rijden en misschien gewoon een naaste te vragen met u mee te gaan om weer te oefenen: in het begin bijvoorbeeld op een parkeerplaats. Rijdt niemand in uw omgeving auto? Waarom dan niet een of twee rijlessen nemen?
Om weer het gevoel te krijgen dat ze grip hebben op de situatie, voelen sommige patiënten de behoefte om hun verhaal weer eigen te maken, om te begrijpen wat er tijdens de IC-periode is gebeurd, vooral in de periodes waarin ze buiten bewustzijn waren of hun denkvermogen (mentale toestand) veranderd was.
Daarvoor zijn er verschillende mogelijkheden:
Navraag doen bij uw naasten U kunt vragen stellen aan de naasten die tijdens uw IC-opname bij u waren
Uw dagboek Op sommige afdelingen moedigen de zorgverleners naasten aan om tijdens de IC-opname een dagboek bij te houden. Als dat bij u zo was, vindt u in dat dagboek veel nuttige informatie.
Wat uw naasten hebben geschreven Soms houden naasten uit zichzelf zo'n dagboek bij, of schrijven ze een dagboek voor zichzelf, en kunnen ze misschien een deel daarvan met u delen.
Groepsberichten Vaak maakt de omgeving van een IC-patiënt een groepsgesprek aan in een berichtenapp om elkaar op de hoogte te houden. U kunt vragen om die berichten te mogen lezen; zo kunt u data en gebeurtenissen terugvinden.
Praten met het team U kunt een afspraak maken met het IC-team, zodat zij u uitleggen wat er met u is gebeurd en welke behandeling u hebt gekregen.
Terug naar de afdeling U kunt ook vragen of u een IC-kamer mag bekijken, misschien wel uw eigen kamer als die vrij is. Zo kunt u de omgeving met andere ogen bekijken.
IC-nazorgpoli Als uw afdeling een nazorgpoli (consultation post-réanimation) heeft, maak dan gebruik van die afspraken om uw vragen te stellen.
Uw medisch dossier U kunt uw medisch dossier ook opvragen bij de ziekenhuisdirectie. Houd er rekening mee dat een medisch dossier een werkinstrument voor de zorg is en niet altijd goed te lezen is voor mensen die niet uit de zorg komen. Als u ervoor kiest uw dossier op te vragen, kan het nuttig zijn een afspraak te maken met een arts die het samen met u doorneemt.
Het netwerk Second Life by 101 Wilt u uw ervaringen delen met anderen die ook op de IC hebben gelegen? Dan kunt u zich aanmelden bij het netwerk Second Life via de link hieronder
Neem, als u bezig bent uw verhaal weer eigen te maken, de tijd, geef uw grenzen aan en respecteer ze. Stop wanneer u merkt dat het moeilijk wordt. Teruggaan naar die periode kan zwaar, emotioneel en beangstigend zijn: bescherm uzelf, er is nooit haast bij om u weer in die periode te verdiepen. U kunt later altijd een nieuwe afspraak maken als u daar behoefte aan hebt.
Soms is het te moeilijk om uw angst alleen te overwinnen. Wat u op de IC hebt meegemaakt, was extreme stress, zowel voor uw lichaam als voor uw geest. U hebt hulp nodig gehad om eenvoudige dingen opnieuw te leren, zoals ademen, eten, drinken en opstaan, en misschien hebt u nog steeds fysiotherapie nodig. Stel u dan voor dat ook uw geest hulp nodig kan hebben om van deze beproeving te herstellen.
Komt u moeilijk los van uw angsten, slaapt u slecht, lukt het niet goed om weer zelfvertrouwen te krijgen of hebt u negatieve gevoelens zoals schuldgevoel? Vraag dan gerust om hulp: uw huisarts kan de vragen beantwoorden waarmee u eventueel zit, naar u luisteren en u helpen of doorverwijzen naar een therapeut die past bij uw situatie.
NB: Het is geen teken van zwakte als u hulp nodig hebt om voor uw mentale gezondheid te zorgen, zeker niet na alles wat u hebt meegemaakt. Sommige onderzoeken laten zien dat een IC-opname een beproeving is die te vergelijken is met wat soldaten in een oorlog meemaken. Het leger organiseert programma’s voor mentaal herstel voor soldaten die de meest extreme situaties hebben meegemaakt. Ook u hebt daar recht op!
In afwachting van een medische verwijzing waarmee de begeleiding wordt vergoed, kunt u gebruikmaken van de Franse regeling “Mon Soutien Psy” , die u recht geeft op 12 sessies bij een psycholoog per jaar.
Een IC-opname is een moeilijke en unieke ervaring die lastig onder woorden te brengen is. Het is niet altijd makkelijk om erover te praten met de mensen om u heen, ook niet met de naasten die u tijdens de opname hebben bijgestaan. Uw ervaringen zijn heel verschillend, en uw beleving als IC-patiënt kan vermengd zijn met vreemde herinneringen en flarden van dromen en nachtmerries die echter lijken dan de werkelijkheid zelf.
Daarom kan het soms helpen om erover te praten met anderen die ook op de IC hebben gelegen. Contact met patiëntengroepen kan een goede manier zijn om vrijuit over die periode te praten en te merken dat sommige van uw emoties en vreemde herinneringen heel normaal zijn. U kunt uw IC-afdeling vragen of zij zulke bijeenkomsten met voormalige patiënten organiseert.
Via het sociale netwerk Second Life kunt u ook in contact komen met andere patiënten, met naasten van patiënten (wat kan helpen om beter te begrijpen wat de mensen die u hebben bijgestaan hebben doorgemaakt) en met zorgverleners van andere afdelingen. U vindt er ook veel interviews en berichten van het comité “Les REAnimés”, een actieve patiëntengroep die u graag verwelkomt!
Het verhaal van Marie ClémentineDe behoefte om IC-lotgenoten te ontmoeten
Wilt u met het LifeMapp-team delen welke methoden u hebben geholpen? Laat het ons gerust weten!